Stanisław Antoni Poniatowski, obrany 7 IX 1764 r., koronowany był w Warszawie 25 listopada tegoż roku w kolegiacie św. Jana jako Stanisław August.

Według świadectwa księdza Stanisława Konarskiego król elekt współpracował przy projektowaniu swojego medalu koronacyjnego. Za wzór do portretu na awersie – w typie rzymskim (lecz z fryzurą po lechicku, z podgolonym karkiem) – posłużył rysunek Antoniego Albertrandiego. Wizerunek korony na rewersie, choć typowy dla medali koronacyjnych, w tym przypadku opatrzono niespotykaną lemmą Hanc Iussit Fortuna Mereri (Szczęście kazało na nią zasłużyć). Z powodu braku w Warszawie warsztatu menniczego wykonanie pierwszego medalu koronacyjnego Stanisława Augusta zlecono medalierowi w Londynie, Thomasowi Pingo (1714–1776). Mennicę londyńską zwiedzał przyszły polski król w 1754 r. podczas podróży kawalerskiej. W 1764 r. po elekcji posłano pospiesznie do Londynu wskazówki i rysunki. Na koronację 25 listopada przysłano do Warszawy 300 złotych oraz 1500 srebrnych medali. Były przeznaczone na pamiątkę koronacji i dar dla znaczniejszych osób. J.C. Lengnich w 1782 r. wspominał, że ma w zbiorach taki złoty medal, tym dlań cenniejszy, że sam król wręczył go jego teściowi Gottfriedowi Lengnichowi, królewskiemu nauczycielowi. W Anglii znany sztycharz John Hall wykonał miedzioryt z tym medalem. Zachował się model woskowy strony portretowej. W "Münsterisches Intelligenz-Blatt" z 15 I 1765 r. odnotowano, że "król polski był bardzo z medali zadowolony i podarował panu Pingo 100 gwinei".

Medal wzbudził w Polsce zastrzeżenia: mało udany portret króla oraz trudna łacińska sentencja. W Warszawie w 1766 r. wykonano nowy medal koronacyjny. Oprócz złotych i srebrnych znane są również egzemplarze bite w brązie.

[Juliusz W. Zacher, Marta Męclewska]